Ik ben een grote bewonderaar van Lewis Taylor. Het is onbegrijpelijk dat deze muzikant zo weinig bekend is zelfs onder soulliefhebbers. Het in 1996 uitgebrachte album getiteld Lewis Taylor had op mij hetzelfde effect als toen ik de eerste single van Jamiroquai 'Too young to die' hoorde. Ik had het gevoel dat er een echt nieuwe muzikant te horen was. Mogelijk dat de lange opbouw in de nummers luisteraars doet afhaken. Ik zelf vind de dynamiek en muzikaliteit van lewis fantastisch. Het tweede album getiteld 'Lewis II' is ook de moeite waard. Daarna is hij eigenlijk van de aardkorst gevallen en niets is meer te vinden eigenlijk. Soms lees ik dat fans hem missen en men weet niet waarom hij lijkt te zijn gestopt. Mocht een lezer van dit stukje het weten ook hoor het graag. Er is ooit een documentaire bij de vpro uitgezonden die ik op VHS heb opgenomen maar ik ben de opname kwijt. Ik weet nog dat er een dame achter de drums zat: in die tijd nog minder gebruikelijk dan nu. Ik zou zeggen bestel zijn cd waar de nummers Lucky, bittersweet, whoever en anderen op staan en oordeel zelf. Ik hoor het graag als je het niets vindt. Kan ik eindelijk eens te weten komen waarom hij niet zo groot als Stevie is geworden.

Vrijdag 20 oktober 2008, stonden we om negen ’s avonds in de grote zaal van Paradiso te wachten op Ojos de Brujo. Duidelijk was dat zij plaats zouden moeten maken voor een vervolgact (Amsterdam Dance Event) want ongebruikelijk stipt voor muzikanten, stapte de tienman/vrouw formatie de bühne op

Wij kenden deze band van hun debut CD ‘Vengue’ uit 1999 waarop ongekend strakke funky spaanse gitaren zijn te horen in een akoestische sfeer met heerlijke percussie en rauwe zang. Wij hadden ons betrekkelijk beperkt verdiept in het meer recentere werk dat te vinden is op de albums ‘Bari’ en meest recent ‘Techarí’.